2009 yılında, gösterime girişinin 10. yılını kutlayacak olan The Matrix, 20. yüzyılın sonunda (ya da 21. yüzyılın eşiğinde) sinemada -sadece sinema sanatıyla sınırlı kalmayan- bir devrimi başlattı. Bilimkurgu ve aksiyon sinemasının entelektüel bir çizgide yer alan bu istisnai filmi, en temel felsefi sorunlara el atan yapısıyla ve günümüz dünyasını sanat aracılığıyla son derece keskin ve ironik bir üslupla eleştirmesi açısından izleyicisinde filmin açılış sahnesinden bitiş sahnesine kadar muazzam bir estetik haz hissi oluşturmasının yanında; onları sorgulamaya davet eden, verdiği cevaplara kolay ulaşılamayan ve çoğu kez de 'kesin' bir cevaba ulaşılamayan içeriğiyle daha önce pek az filmin başardığı bir şeyi üst düzeyde başararak hayatın, gerçeğin, insan doğasının yepyeni bir düzlemde sorgulanmasına ve -hitap ettiği seyirci kitlesinin yapısı akla getirilirse- daha önce üzerinde hiç düşünülmeyen kavramlar ve olgular hakkında düşünülmesine, bunların geniş kitleler tarafından ele alınmasına vesile oldu. Hem de Hollywood tarihi boyunca bu düşünmenin ve sorgulamanın önünde bir engel teşkil eden bütün o filmlerle aynı ekolden geliyor olmasına rağmen... Bu açıdan bakıldığında içerdiği düşünsel alt metinler göz önünde bulundurulursa filmin bu farklılığı bir risk olarak da yorumlanabilir. Ancak mümkün olan en fazla bireyle bu düşünselliği buluşturmanın tek yolunun da "Hollywood kaynaklı olması gerektiği" gerçeğini görmezden gelmezsek filmin bir geleneği yıktığını, onu değiştirdiğini fark edip başlattığı o devrimin temellerinin de nerede durduğunu rahatlıkla idrak edebiliriz. Uyuyan bir adamın uyandırılışının hikayesi; -o adamı uyutanın ne olduğu, o adamın aslında kim olduğu ve neden uyanmasının gerektiği, onu uyandıranların kimler olduğu ve hedeflediklerinin ne olduğu ve uyanmasından ya da uyandırılmasından sonra o adamın neler yaptığı ve neler yapabileceği ya da başlı başına o uyanışın bile neyi değiştirdiği düşünüldüğünde- asla bu filmde olduğu kadar ilgi çekici ve müstesna olmadı.